‘In dat keldertje is mijn broer gaan zitten, met het vlees van het kalfje erbij’

Op hun school, ’t Hunnighouwersgat op Terschelling, bereiden de kinderen hun vragen nog kort voor en na een ritje van 10 minuten komen Tess, Phileine en Ronja aan op West. Daar spelen ze nog even in de speeltuin die tegenover het huis van Lea Ruig (1937) ligt. Een snoepje om het feest compleet te maken en precies om 9 uur stappen ze binnen in de zonnige woonkamer van mevrouw Ruig.

Kende u ook mensen die ondergedoken zaten?
‘Mijn broer moest onderduiken omdat hij anders naar Duitsland zou worden gestuurd om daar te werken voor de Duitsers. Op een dag was er een razzia. Mijn broer verstopte zich. Ze hadden kort voor de razzia nog een kalfje geslacht in de kelder, wat ook niet mocht natuurlijk. In dat keldertje is mijn broer gaan zitten, met het vlees van het kalfje erbij.

Op een dag kwam er ook een commandant langs en die vroeg om het trouwboekje. We waren thuis met zes. Mijn oudste zuster heette Trientje en mijn oudste broer heette Auke. Toen de commandant vroeg naar het tweede kind, antwoorde mijn vader: ‘Dat is ook een meisje en die is nu niet thuis want die zorgt voor haar oma omdat zij ziek is’. De commandant geloofde dit en zo werd mijn oudste broer dus niet bekend bij deze commandant.’

Ging u nog naar school tijdens de oorlog?
‘We gingen nog naar school, alleen tijdens de Hongerwinter was het te koud en bleven we thuis. Er was geen brandstof om de kachel te stoken. Ik vond het niet leuk dat ik niet naar school kon want we hadden thuis ook niks te doen. Ik heb mezelf leren lezen met hulp van mijn moeder, broers en zussen want ik mocht wel boekjes ophalen van school.’

Hoe vierde u de bevrijding?
‘Ik ging met mijn familie lopend naar Dokkum en vierde daar feest. Op de terugweg mocht ik gelukkig achterop de fiets want ik was nog klein en het was een eind lopen.’

Heeft u nog een boodschap voor ons?
‘Ik vind het vreselijk dat er nog steeds oorlogen zijn en dat houdt me erg bezig. Het is een rotzooi. Vreselijk en ook de kinderen die dit treft. We hebben er weinig van geleerd.’