Sylvester Aboikoni (1958) vertelt aan Lynn, Zoë, Lena en Lieke van de Troubadour in Eindhoven over zijn leven in Suriname. Hij is geboren in het binnenland van Suriname, waar hij in een groot gezin opgroeide. Toen hij later in Paramaribo naar school ging, werd hij uitgelachen omdat hij anders sprak dan de rest van de klas. In 1978 stuurde zijn opa hem naar Nederland. Met zijn zus kwam hij in Eindhoven terecht.
Hoe leerde u uw vrouw kennen?
‘Mijn vrouw ontmoette ik in Nederland in een café. Ze maakte een beledigende opmerking tegen me, maar later had ze daar spijt van en bood ze haar excuses aan. Toen wij samen waren, accepteerden haar ouders mij niet omdat ik zwart ben. Ook zij hadden een oordeel over mij. Mijn vrouw vond dit niet leuk. Ik was er verdrietig over, maar ik was niet boos. Na enige tijd stond haar moeder ervoor open om met mij te praten en na dit gesprek hadden wij een hele goede band. Later zijn wij nog met zijn allen naar Suriname geweest. Je moet altijd een brug maken naar de ander.’
Wat vindt u belangrijk?
‘Ik zou graag het verhaal van racisme en de slavernij mee willen geven, dat bepaalde elementen uit deze tijd nog steeds bestaan. Soms ben ik ook nog onbewust bezig met de oude denkwijze. Het zit zo diep dat zwarte mensen nog steeds een achterstand hebben. Ik wil meegeven: vecht voor je positie, niet met geweld maar met kennis. Op mijn werk was ik de enige zwarte manager. Discriminatie zit heel diep voor zwarte mensen, maar ook voor anderen. Bij ons leven wij volgens de wijze van Ubuntu: ik ben omdat wij zijn.’
Hoe kijkt u nu naar Suriname?
‘Als ik iets zou mogen veranderen, zou dat de politiek zijn die nog steeds vanuit de koloniale geschiedenis werkt. Dat doet mij soms pijn omdat we kansen genoeg hebben om zo’n mooi land welvarend te maken. Suriname is eigenlijk een heel rijk land. In Suriname zeggen we: hier kan je geen honger lijden.
Als ik in Suriname ben, ga ik de bossen in om diep spiritueel bij de natuur te zijn. Het is zo’n vruchtbaar land. Bij ons op het land had ik een moestuintje en alles wat je in de grond zette groeide. Ik had alles in mijn eigen tuin. Met mijn stam ben ik nu bezig om juist onze producten, de Saramacaanse rijst, te verkopen.’
Oorlog in mijn Buurt
Oorlog in mijn Buurt
Oorlog in mijn Buurt
Heb je een vraag aan ons? Wilt u meedoen als verteller, als basisschool, of een bijdrage leveren door een interview te begeleiden? Neem contact op, we helpen graag verder.