‘Overdag werkte ik en ’s avonds volgde ik Nederlandse lessen’

Vol spanning en zenuwen gaan Sammiya, Amanah, Omar en Adam van van Basisschool Tarieq Ibnoe Ziyad uit Eindhoven  op weg naar Bekir Altmis,  die in 1964 is geboren in het dorp Urup in Turkije. Ze zijn erg benieuwd naar zijn verhaal. Hoewel ze al wat over meneer Altmis  hebben gelezen, hebben ze nog genoeg vragen over zijn reis in 1991 en die eerste tijd in Nederland.

Hoe was het leven voordat u naar Nederland kwam?
‘Mijn leven was goed voordat ik naar Nederland kwam. Ik had een eigen zaak in Turkije en woonde in een toeristische plaats. Toen de Golfoorlog begon, werd de economie slechter en kwamen er minder toeristen. Daardoor werd het moeilijk om mijn familie te onderhouden. In 1991 vertrok ik naar Frankrijk en later naar Nederland, op zoek naar een betere toekomst. Het heeft me een jaar gekost om alles te regelen. Het was wel moeilijk om mijn ouders en vijf zussen achter te laten.  Ik voelde me erg verantwoordelijk voor hen.’

Hoe was de reis en de begintijd in Nederland?
‘De reis zelf was niet moeilijk. Ik reisde helemaal alleen met het vliegtuig naar Europa. Wel spannend vond ik het, dat iemand om  ’s nachts in Frankrijk 5 uur nadat er was afgesproken, eindelijk ophaalde.  Daarna huurde ik een auto en reed ik naar Amsterdam. Wat ik nooit meer zal vergeten: toen ik net in Nederland was, verdwaalde ik in Amsterdam. Ik stapte per ongeluk uit op station Amstel in plaats van Amsterdam Centraal. Alle straten leken op elkaar. Uiteindelijk duurde het ongeveer twee uur voordat ik weer thuis was.

Overdag werkte ik en ’s avonds volgde ik Nederlandse lessen. Daarnaast werkte ik ook nog als vakkenvuller in een supermarkt. Het kostte veel tijd en energie, maar ik bleef doorzetten.

Heeft u discriminatie meegemaakt toen u naar Nederland kwam?
Ja, regelmatig. Mensen maakten opmerkingen over mijn afkomst en lachten mij soms uit omdat ik de taal nog niet goed sprak. Dat vond ik vervelend, omdat ik juist hard mijn best deed om mee te doen in de samenleving. Dat deed pijn. Tijdens de ramadan werd ik soms uitgelachen en op mijn werk werden vaak grappen gemaakt waar ik mij niet prettig bij voelde. Op een gegeven moment trok ik mij tijdens de pauzes terug en ging ik liever alleen buiten zitten.

Hoe ging het later met u?
Uiteindelijk ging het ook beter. Ik praat graag met mensen en spreek ook Engels. Op mijn werk maakte ik uiteindelijk veel contacten en vooral in Amsterdam heb ik veel vrienden gekregen. Later belandde ik in Valkenswaard. Mijn vrouw kwam uit Valkenswaard. Ik moest kiezen tussen Amsterdam en Valkenswaard. In het begin was dat moeilijk, omdat ik daar niemand kende. Daarom ging ik in de weekenden vaak terug naar Amsterdam om mijn vrienden te bezoeken.

Of ik ooit terug zou willen naar Turkije?  Ik woon inmiddels 36 jaar in Nederland. Misschien na mijn pensioen, maar het land is wel veranderd sinds ik vertrok. Ik heb nu drie volwassen kinderen in Nederland en ik wil graag dicht bij hen blijven.’