‘Mijn man wou eigenlijk niet verhuizen, hij kon zijn leven in Spanje niet opgeven’

Het is een bijzondere ochtend. Na alle lessen over interviewen mogen Sjoerd, Sara en Oscar van basisschool Het Karregat in Eindhoven ein­delijk in het echt een interview houden. Dat doen ze met Hajar Adnane, 43 jaar en afkomstig uit Larache in Marokko. Zij is vanuit Spanje naar Nederland gekomen. De kinderen hebben er zin in, maar zijn ook een beetje gespannen.

Hoe kwam u in Spanje terecht?
‘Ik heb mijn man via een kennis leren kennen. Ik ben met hem getrouwd en moest nog wachten op mijn visum. Daarna zijn we naar Spanje verhuisd. Ik heb twee zoons, de oudste is 12 jaar en de jongste is 6 jaar.’

Waarom bent u uit Spanje weggegaan?
‘Ik kwam vaak op vakantie naar Nederland, meestal in mei. De natuur, de kleuren en de ruimte in Nederland vond ik mooi. Daarom besloot ik op mijn dertigste te proberen in Nederland te wonen. Mijn man wou eigenlijk niet mee verhuizen, hij kon zijn leven in Spanje niet opgeven. Hij mist nog steeds Spanje.’

Wanneer begon u zich echt thuis te voelen in Nederland?
‘Na ongeveer vier jaar. Dat komt omdat ik de taal beter beheers en met mensen kan communiceren. Daardoor voel ik me rustiger. Mijn kinderen hebben nu ook meer stabiliteit in Nederland. Taal is het sleutel naar meer zelfvertrouwen in een onbekend land. Je voelt je begrepen en je kunt je beter uitten.’

Zou u ooit terug willen naar Marokko?
‘Ja, zeker. Ik mis mijn familie, het weer, het klimaat, het eten en mijn vriendinnen. Daar ben ik geboren en opgeroeid. Ik heb daar nog steeds mijn moeder, familie en vrienden. Maar ook mijn mooie herinneringen van mijn jeugd.

Nu is het moeilijk. Mijn kinderen hebben hier hun leven, school en vrienden. De taal zou ook lastig zijn voor hen, want ze moeten daar Arabisch leren. Dat zou voor hen net zo moeilijk zijn als Nederlands voor mij was. Ik wil dat zij later zelf de keuze maken als ze ouder zijn.’