‘De reden was eigenlijk heel simpel: de liefde’

Dawud, Noussaiba, Meryem en Harun van Basisschool Tarieq Ibnoe Zayed uit Eindhoven interviewen Angelica Goyenechea (53) die opgroeide in Mexico-Stad. Als jonge vrouw lukte het haar om uiteindelijk een mooi leven in Nederland op te bouwen. Ze voelt zich dan ook gezegend met alles wat ze na haar komst hier heeft bereikt, intussen meer dan 25 jaar geleden.

Uit welke land komt u?
‘Ik kom oorspronkelijk uit Mexico-Stad. Om jullie een idee te geven hoe groot dat is: daar wonen zo’n 25 miljoen mensen. Vergeleken daarmee is een stad als Eindhoven voor mij eigenlijk gewoon een soort dorp! Toen ik 25 jaar oud was, besloot ik om naar Nederland te komen. De reden was eigenlijk heel simpel: de liefde. Ik ben met het vliegtuig hiernaartoe gereisd, een lange tocht van maar liefst twaalf uur. Natuurlijk was dat een enorme stap. Ik liet alles achter in Mexico, mijn moeder, mijn zus, mijn vrienden en mijn vertrouwde huis. Maar weet je, als je jong bent, kijk je vooral vooruit. Je bent nieuwsgierig naar wat de toekomst je gaat brengen.’

Hoe was het voor u om vanuit Mexico naar Nederland te komen?
Toen ik hier aankwam, viel ik van de ene verbazing in de andere. Alles was zo anders!
​Het landschap bijvoorbeeld, alles in Nederland is helemaal plat! In Mexico was ik gewend om overal bergen om me heen te zien. De extreme structuur: Nederland is ongelooflijk geordend. Er zitten hier nergens gaten in de weg, en het lijkt wel alsof alle bomen op straat op exact dezelfde afstand van elkaar zijn geplant. Zelfs de bebouwing is netjes. In Mexico zie je een blauw huisje en precies daarnaast een geel huisje. In Mexico-Stad moest ik elke dag met de metro naar mijn werk. Dan stond je ondergronds, hutjemutje op elkaar gepakt met duizenden andere mensen, om een uur lang te reizen. Hier is het allemaal een stuk rustiger en efficiënter. Ik besef me heel goed hoe gezegend ik ben. Ik heb hier een mooi huis en een goed dak boven mijn hoofd. In Mexico heb ik helaas vaak genoeg mensen gezien die op een bankje in het park moesten slapen, omdat ze niets hadden.’

Werkt u en wat is uw beroep?
In mijn begintijd in Nederland heb ik bij een uitgeverij gewerkt, waar ik hielp met het maken van boeken. Maar mijn echte vak is grafisch vormgever. Ik bedenk en ontwerp reclames, posters, en kies precies uit welke letters en kleuren het beste werken voor een ontwerp.
​Op dit moment zit ik helaas thuis in de ziektewet, maar ik hoop echt dat ik in de toekomst weer een mooie, nieuwe baan als vormgever kan vinden.

Bent u getrouwd en heeft u ook kinderen?
‘Ik ben inmiddels 53 jaar oud. Ik heb een ontzettend lieve, Nederlandse man gevonden. Hij is trouwens een heel stuk langer dan ik, wel 1 meter 94! Mijn man speelt graag piano en we hebben samen een prachtige dochter van vijftien jaar oud. Zij zit in de vierde klas van het gymnasium. Ze is heel zelfstandig met haar huiswerk, al moet ik er heel soms nog wel even achteraan zitten.’