‘Die buurman moest zo huilen, dat weet ik nog goed’

Matz, Zev, Clinten en Rinze van ’t Hunnighouwersgat op Terschelling gaan met z’n allen én een zak snoep in de auto op weg naar de Stilen. Bij Nely Haringa (1933) is het heel gezellig, ze heeft allemaal foto’s van de oude snelboot en zelfs het lintje van haar man hangt aan de muur. Haar kastje met chocolaatjes weten de jongens nu ook prima te vinden. Mevrouw Haringa woonde in Harlingen in de oorlog en maakte daar een bombardement mee.

Hoe zag uw straat eruit tijdens de oorlog?
‘Eigenlijk heel gewoon, maar na een bombardement was het natuurlijk anders. We moesten toen ook ergens anders wonen omdat ons huis eerst hersteld moest worden. Ik weet nog goed dat een man en zijn zoon het bombardement overleefden maar de rest van het gezin niet. Die buurman moest zo huilen, dat weet ik nog goed en ik vond dat zo erg.’

Was u ook bang tijdens de oorlog?
‘Ik vond de oorlog heel spannend en eng. Vooral de vliegtuigen en dat schieten vergeet ik nooit meer. Als ik nu het luchtalarm hoor, voel ik die angst nog steeds een beetje.’

Kende u ook Joodse kinderen?
‘Ik had Joodse kinderen in mijn klas en op een dag kwamen ze niet op school. Ze waren weggevoerd. Ook was er een Joods gezin met een baby. Mijn ouders hebben de ouders aangeboden om voor hun baby te zorgen zodat hij veilig zou zijn. Bij ons thuis kon er nog wel een kindje bij om voor te zorgen. De ouders van de baby besloten toch hun kindje mee te nemen en we hebben ze nooit meer gezien.’

Welke les wilt u ons meegeven?
‘Door de oorlog heb ik geleerd dat dit alleen maar verdriet brengt. Oorlog is vreselijk. Daarom hoop ik dat kinderen nooit hoeven mee te maken wat wij hebben meegemaakt vroeger. Mensen moeten met elkaar praten in plaats van oorlog voeren.’