Lasse, Thomas en Halima luisteren naar het verhaal van Batoul Zouhair. Zij is geboren in 1965 in Agadir, een stad in Marokko. Later kwam zij naar Nederland, omdat haar vader hier als gastarbeider kwam werken. Mevrouw Zouhair vertelt over haar leven in Marokko en over hoe het was om in Nederland te wonen. De kinderen vinden het een bijzonder verhaal.
Uw vader ging eerst naar België en Frankrijk, waarom wilde hij daar niet blijven?
‘Het werk was hem niet goed bevallen en zijn broer en andere familie kwamen allemaal naar Nederland. Ze hadden contact met elkaar en zij zeiden dat het hier veel beter was. Daardoor is hij hiernaartoe gereisd. Als gastarbeider is hij hier komen werken. Daarna zijn wij gekomen.’
Was de buurt fijn toen u op uw tiende naar Nederland verhuisde?
‘De buurt waar ik kwam te wonen? Die was zeker fijn. Ik weet nog dat wij hier aankwamen en dat het donker was en dat er overal lichtjes aan waren. Het was in de winterperiode dat we naar Nederland kwamen, zo rond kerst. De mensen in de buurt waren heel erg lief. Zij zorgden goed voor ons. Wij kregen ook van hen spullen, omdat wij de kou niet gewend waren in Marokko. Ik heb in deze buurt gewoond tot mijn negentiende, daarna ben ik op mijzelf gaan wonen.’
Wat was een culturele shock voor u?
‘De manier waarop de mensen feestvieren, en ook hoe ze met elkaar omgaan. De school vond ik ook heel anders dan mijn school in Marokko. Ook de kleding natuurlijk. Mijn moeder had een hoofddoek. In die tijd waren er niet zoveel mensen die een hoofddoek droegen.
Nu vind ik het heel triest, maar ik schaamde me toen voor mijn moeder. Ze mocht me niet komen ophalen, omdat ik me schaamde voor haar hoofddoek. Ze had lange kleding aan. Daar keken mensen toch wel raar tegenaan in die tijd.’
Wat voor eten aten jullie in Marokko?
‘We hadden vaak een eenpansgerecht, dat is dus vlees met groente, en we aten couscous, dat vind ik ook heel lekker. Met brood. We aten met onze handen. We zeggen: onze handen zijn vorken en lepels. Alles heb je dan bij de hand.’
Ook als u yoghurt at?
‘Nee, geen yoghurt. Daar hebben we lepels voor. Een eenpansgerecht vind ik altijd heel lekker. Toevallig gisteren nog gemaakt. We hadden een bijeenkomst van verschillende culturen. We eten het gerecht met brood. Dat heb je met Somaliërs ook, die maken het met pannenkoeken. En ook Syriërs, zij eten het samen met brood en groenten, dat kan je heel netjes eten.’
Wat is uw favoriete muziek uit Nederland?
‘Onze buurvrouw was een fan van Elvis, dat hoorde ik vaak en vond ik prachtig. Maar ja, dat is geen Nederlands. Corrie Konings en Andre Hazes vond ik ook altijd fijn om te horen. Dat hoorde ik niet via mijn ouders, daar vonden ze niet zo veel aan, maar via die buurvrouw. Zo kreeg ik dat mee. Ik vind het wel gezellige muziek.’
Wat vindt u niet leuk en wat vindt u leuk aan de Nederlandse cultuur?
‘Te veel alcohol vind ik niet leuk, daar ben ik mee opgevoed. Maar de openheid vind ik heel mooi, de vrijheid, ook tussen jongens meisjes. Het maakt niet uit of je een jongen of een meisje bent. Ik neem eigenlijk veel van de Nederlandse cultuur en ook veel van de Marokkaanse cultuur over. Daar ben ik zelf uit gevormd.’
Oorlog in mijn Buurt
Koloniale sporen in mijn buurt
Oorlog in mijn Buurt
Heb je een vraag aan ons? Wilt u meedoen als verteller, als basisschool, of een bijdrage leveren door een interview te begeleiden? Neem contact op, we helpen graag verder.