‘Toen konden we elkaar alleen zien als we het vliegtuig pakten’

Angelica Goyenechea en haar mooie, grijze Maine Coonkat zijn blij dat de kinderen er zijn. Darwin, Gioa-Dean en Koyuki van basisschool Philipsdorp worden hartelijk ontvangen in Stratum. Het was even zoeken naar het juiste nummer, maar ze zijn er. Als ze allemaal wat te drinken hebben, starten ze met het interview. Mevrouw Goyenechea is in 1972 geboren in Mexico-Stad en inmiddels al bijna 29 jaar in Nederland. Het bevalt haar goed en ze wil hier ook niet meer weg.

Hoe was de cultuur in Mexico?
‘In Mexico dansen we veel meer als er een feestje is. In Nederland zitten mensen met een verjaardag in een kring en dan zit je daar en dan krijg je eerst taart en daarna de hartige dingen en iedereen blijft de hele tijd op zijn stoel zitten. In Mexico veranderen mensen van plaats en de taart komt aan het einde en niet in het begin. Mensen zijn ook opener, ze gaan sneller met een vreemde praten.’

Wat vond u ervan dat de familie van uw vriend gemeen tegen u deed?
‘Ik vond dat verschrikkelijk. Maar weet je, het zal altijd gebeuren dat iemand je niet leuk vindt, maar wat telt is wat je ermee doet. Je kan in de vechtstand gaan, je kan het negeren of je kan weggaan. Ik heb me niet laten kleineren en ben weggegaan. Ik wilde graag in Nederland blijven. Ik had de taal geleerd, ik had een baan en kon gelukkig een eigen huis kopen.’

Vond u het moeilijk om uw familie achter te laten toen u wegging uit Mexico?
‘Dat was pijnlijk en niet leuk. Mijn zus was getrouwd met een Nederlander en woonde al in Nederland dus dat scheelde. Toen konden we elkaar alleen zien als we het vliegtuig pakten en bellen was heel erg duur. We schreven brieven. Maar nu met de mobiele telefoons en internet kunnen we elkaar videobellen. Dat scheelt heel veel in het contact.’

Wilde u iets meenemen uit Mexico wat niet mocht?
‘Ikzelf wilde wel eten meenemen, maar ik zal je vertellen wat mijn moeder een keer heeft gedaan. Ze kwam een keer op bezoek en zij had een pot met bacteriën om yoghurt te maken in haar koffer meegenomen. Ze wilde haar eigen yoghurt maken. En als onschuldige, oude vrouw kwam ze zo met haar koffer de douane door. Ik was heel kwaad, heb je hier de supermarkt al gezien? Ze hebben hier zoveel verschillende soort yoghurt, maar dat kende mijn moeder niet in Mexico.’