Op een mooie decemberdag wordt Loubna Bakra warm ontvangen door Elise, Bao en Lonna in de docentenkamer van de Eindhovense basisschool Het Karregat. De drie hebben zich goed voorbereid en zitten vol vragen. Al snel is het ijs gebroken. Tijdens het gesprek luisteren de kinderen aandachtig naar het indrukwekkende verhaal.
Mevrouw Bakra vertelt hoe ze als baby van twee weken oud met haar adoptieouders vanuit Marokko naar Nederland kwam. Haar adoptieouders waren familie van haar biologische ouders. Jarenlang bezocht ze hen in Marokko, zonder te weten dat zij eigenlijk haar echte ouders waren. Ze heeft nog steeds contact met haar biologische familie, al merkt ze dat hun levens inmiddels ver uit elkaar liggen.
Wanneer bent u naar Nederland gekomen?
‘Ik ben in 1977 als baby van twee weken oud vanuit Ksar Kbir in Marokko naar Nederland gekomen samen met mijn adoptieouders. Mijn adoptievader kon werk krijgen in Nederland. Waarschijnlijk hebben mijn biologische ouders mij meegegeven zodat ik een betere toekomst zou hebben.
De eerste twee jaar woonde ik met mijn ouders in een flat, maar later verhuisden we naar een huis met een tuin. In onze buurt woonden bijna geen andere buitenlandse gezinnen. Daarom groeide ik vooral met de Nederlandse taal op.
Ik ging naar een katholieke school waar bijna geen Marokkaanse kinderen zaten. Eén keer per week kreeg ik Arabische les via een speciaal project voor Turkse en Marokkaanse leerlingen. Thuis leefden we eigenlijk in twee culturen tegelijk.
We gingen veel op vakantie in Marokko en dan ontmoette ik mijn biologische ouders en broers en zussen zonder dat ik wist dat zij mijn ouders en broers en zussen waren.’
Hoe verliep uw leven verder in Nederland?
‘Toen ik zestien was, gingen mijn ouders scheiden. Daardoor viel de familieband die ik altijd had gekend weg. Ik voelde me niet meer thuis in de Marokkaanse gemeenschap, maar ook niet volledig in de Nederlandse wereld. Ik hing een beetje tussen twee culturen in.
Na de scheiding kreeg mijn vader een nieuwe partner. Zij behandelde mij niet goed en verzon dingen over mij. Daardoor voelde ik me nergens meer veilig, zelfs niet in mijn eigen huis. Uiteindelijk besloot ik om uit huis te gaan en op mezelf te wonen.
Ik hoorde ook in deze periode dat mijn adoptieouders niet mijn echte ouders waren, maar dat de tante en oom in Marokko dat eigenlijk waren. Het was een periode waarin ik veel nadacht over wie ik was en waar ik thuishoorde. Maar door mensen te ontmoeten uit verschillende culturen leerde ik dat ik mijn eigen identiteit mocht vormgeven. Ik mocht zelf kiezen wat ik uit beide werelden wilde meenemen. Dat gaf me vrijheid.’
Hoe is uw leven daarna gegaan?
‘We gingen vroeger elke zomer naar Marokko, waar ik mijn biologische ouders en mijn zes broers en zussen zag. Ik wist toen alleen niet dat het mijn echte familie was. Later viel me op hoeveel we op elkaar lijken: we houden van muziek, theater, politiek en hebben dezelfde energie. Ik herinner me de geuren, kleuren, familie en warmte. Die zomers maakten me trots op mijn achtergrond.
Maar door die hele nieuwe situatie viel voor mij een groot deel van de familieband weg. Ik voelde dat het vertrouwen weg was. Daardoor ging ik niet meer op vakantie naar Marokko. Het voelde niet meer zoals vroeger. Tegelijkertijd miste ik het ook: het eten, de geuren en kleuren en de verhalen.
Gelukkig merkte ik dat ik ook hier in Nederland mensen ontmoette uit allerlei culturen. Hun verhalen en gewoonten nam ik een beetje mee in mijn eigen identiteit. Nu voel ik dat ik mijn eigen cultuur mag samenstellen, op een manier die bij mij past.’
Oorlog in mijn Buurt
Oorlog in mijn Buurt
Aankomst in mijn buurt
Heb je een vraag aan ons? Wilt u meedoen als verteller, als basisschool, of een bijdrage leveren door een interview te begeleiden? Neem contact op, we helpen graag verder.