Erfgoeddrager: Derya

‘Na de oorlog hebben we mijn zus er nog lang mee geplaagd’

Het huis van de 93-jarige Thea Koning in Slotermeer staat vol. Zelfgeschilderde eieren in de vitrine, driedimensionale taferelen aan de muur, de kerststal op het dressoir. Vijftien kaarsen en lampjes tellen Rebecca, Femke en Derya uit groep 8 van de Rosa Boekdrukkerschool. Met warme chocolademelk en pepernoten op tafel stellen ze hun vragen.

Hoe voelde u zich in de oorlog?
Vooral bang. Ik was altijd bang en had maagpijn van de nervositeit. Ik was al zestien toen de oorlog begon. Net toen ik mijn eerste baantje op kantoor kreeg. Na het werk ging ik naar de avondschool, de middelbare handelsschool. Het was leuk op het werk en op school, maar de oorlog was eng. In onze straat vielen wel eens scherven van het afweergeschut dat vanaf de grond vliegtuigen van de Duitse vijand neerschoot. In het centrum was een bom gevallen, daar werd ik heel bang van. Maar in Rotterdam was het erger. Daar werd heel veel gebombardeerd. Hier ging wel vaak het luchtalarm af. Alle buren van een, twee en drie hoog kwamen bij ons beneden in de hal schuilen. Mijn zus, die in 1943 trouwde, nam dan altijd haar trouwjurk mee. Dat was haar zoveel waard, er zat ook veel werk in, duizenden kraaltjes hadden we met z’n allen eraan gemaakt. Maar we moesten er wel om lachen, zij met die jurk in de hal. Na de oorlog hebben we haar er nog lang mee geplaagd.

Moesten jullie onderduiken?
Mijn vader werkte bij het spoor (bij de trein) als hoofdseinhuiswachter, een belangrijke baan. Toen hij meedeed aan de grote spoorwegstaking, omdat ze het niet eens waren dat Joodse mensen werden opgepakt, moest hij erna onderduiken. Anders werd ie opgepakt, en wij ook. Ik ben met m’n ouders bij mijn zus en haar man (die van Duitse afkomst was) aan de Marnixstraat ondergedoken. Twee broers ergens anders. We waren met acht kinderen thuis, ik was nummer zeven, de oudsten waren al groot toen ik kwam. De bonnen die we hadden om brood te kunnen kopen, gaven we vaak mee aan m’n broers die bij de boeren eten gingen halen.

Fotografie: Clementine Vrooland

Hoe was de bevrijding?
Fijn! Mijn vader geloofde het gewoon niet. We gingen allemaal de straat op en feest vieren op de pleinen in de buurt. Overal was feest, al vraag ik me af waar we, net uit de Hongerwinter, de energie vandaan haalden. Mensen waren ook verkleed, mijn man als verpleegster. We waren blij, nu mocht je weer van alles. Al deden we verboden dingen vaak stiekem in de oorlog. Dansen op Engelse muziek was verboden, maar dat deden we wel. Mijn familie had de bekende dansschool Mittelmeijer, daar dansten we. Iemand stond dan op de uitkijk of er geen Duitse soldaten aankwamen. Als dat zo was, werden we gewaarschuwd en zetten we meteen de muziek uit. Als de soldaten dan binnen kwamen kijken, zaten we allemaal rustig te ganzenborden. En stond er Duitse muziek op.

Social Media


Meer zien van onze programma's en op de hoogte blijven van het laatste nieuws?
Volg ons op social media:

Contact


Heb je een vraag aan ons? Wilt u meedoen als verteller, als basisschool, of een bijdrage leveren door een interview te begeleiden? Neem contact op, we helpen graag verder.

+31 6 816 834 18

NL41 TRIO 0254 753892